W zakończeniu artykułu Nierodka stwierdzał, że zrozumienie znaczenia etyki prostomyślności jako podstawy aksjologicznej eutyfroniki pozwala lepiej uchwycić samą eutyfronikę jako koncepcję badającą negatywne skutki niekontrolowanego rozwoju cywilizacji dla psychiki człowieka.
W etyce prostomyślności ważną kategorią jest „człowiek prostomyślny” (homo eutyphronicus). Józef Jaroń przedstawiał go jako ideał człowieka postępującego według zasad prostych i odpornego na alienacyjny oraz frustracyjny wpływ dynamicznie rozwijającej się techniki. W tym ujęciu eutyfronika była związana z próbą przezwyciężenia jednostronności człowieka rozumianego wyłącznie jako homo faber, czyli wytwórca narzędzi, albo wyłącznie przez pryzmat .
Bukowska wskazywała, że etyka prostomyślności uzupełnia klasyczną formułę Sokratesa o kategorię thymos. Człowiek etyczny w tym ujęciu nie tylko wie, czym jest dobro, lecz także przejawia gotowość jego czynienia i moralnego poręczania uznawanych wartości. Według tej rekonstrukcji prostomyślność miała być gwarantem postępowania moralnego, ponieważ zakłada gotowość podejmowania decyzji zgodnie z uznawanymi wartościami, a nie tylko zgodnie z dostępnymi informacjami.