Medioplatonizm – starożytny nurt filozofii platońskiej, rozwijający się pomiędzy I w. p.n.e. a II w n.e.
Kierunek charakteryzował się: odzyskanie (drugiego żeglowania) tego co nie materialne niecielesne, transcendentne, ponowne uznanie teorii idei, studiowanie „Timaiosa” Platona, który to tekst stał się niejako pismem świętym, podjęto na nowo naukę Platona o Jednym i Diadzie, choć jedynie w tle, nastrój mistyczny, religijny i rozwój nauki o demonach, ważna problematyka etyczna – uznają za cel życia moralnego upodobnienie się człowieka do tego co boskie, transcendentne.
W medioplatonizmie można wyróżnić dwie tendencje: synkretyczną – zmierzającą do wykorzystania osiągnięć różnych szkół, ortodoksyjną – skłaniającą się do tego by odrzucać inne nauki a trzymać się jedynie autentycznych nauk Platona.
Uważają, że bytem jest Bóg, świat niecielesny, a byt ludzki jest bardziej stawaniem się niż bytem. Uważali, że idee są myślami Boga, łącząc dzięki tej teorii arystotelowską Myśl z platońskimi Ideami.
To co niecielesne dzielili na (najogólniej): Pierwszy Bóg – Pierwszy Intelekt, Drugi Intelekt – Intelekt Duszy Świata, Dusza Świata.