Jakub II Sprawiedliwy katal. Jaume II el Just, hiszp. Jaime II el Justo (ur. 10 kwietnia 1267 w Walencji, zm. 3 listopada 1327) – król Aragonii, król Walencji, hrabia Barcelony w latach 1291–1327, król Sycylii w latach 1285–1296, król Majorki w latach 1291–1295 i król Sardynii i Korsyki w latach 1324–1327. Był młodszym synem króla Aragonii Piotra III Wielkiego i Konstancji, córki króla Sycylii Manfreda z dynastii Hohenstaufów. Jego starszym bratem był Alfons III, król Aragonii, młodszym Fryderyk, późniejszy król Sycylii.
Król Sycylii Po zdobyciu przez Piotra III Sycylii w 1282 (zob. nieszpory sycylijskie) w następnym roku Jakub został mianowany przez ojca namiestnikiem wyspy. Po śmierci króla Piotra III (1285) doszło do podziału jego władztwa (tzw. Kraje Korony Aragonii), starszy brat Jakuba Alfons III objął rządy w królestwie Aragonii (wraz z królestwem Walencji i hrabstwem Barcelony), a Jakub przejął (jako król Jakub I) królestwo Sycylii. Koronacja Jakuba odbyła się w Palermo 2 lutego 1286.