Eduard von Taaffe został prezydentem ministrów w sierpniu 1879. Objęcie przez niego urzędu pozytywnie przyjęli federaliści i większość austriackich Słowian, którzy widzieli w nim zwolennika własnych aspiracji.
Nowa koalicja rządowa składała się z niemieckich konserwatystów, blisko związanych z Kościołem katolickim, Polaków (pozyskanych dzięki pozostawieniu im wolnej ręki w rządzeniu Galicją) i Czechów (staroczechów), którzy powrócili do Rady Państwa po dłuższej absencji, w zamian za obietnicę dopuszczenia języka czeskiego w urzędach na terenie Czech (von Taaffe złożył ją Clam-Martinicowi jeszcze latem 1878). Konserwatywną koalicję nazwano „żelaznym pierścieniem” (niem. der eiserne Ring). Samego Taaffego kojarzono przy tym w pierwszej kolejności nie z konkretnym ugrupowaniem, a uznawano za człowieka cesarza. Jak charakteryzował działalność rządu Henryk Wereszycki:
Czas sprawowania urzędu przez Eduarda von Taaffe był okresem dużych wpływów polskich. Wieloletnim ministrem skarbu i prawą ręką premiera w latach[których?] był Julian Dunajewski, w 1887 roku odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Świętego Stefana.