Antoni Gliszczyński herbu własnego (Gliszczyński) (ur. 7 stycznia 1766 w Rożnowie k. Obornik, zm. 25 grudnia 1835 w Warszawie) – senator-kasztelan Królestwa Polskiego w 1817 roku, członek Izby Najwyższej Wojennej i Administracji Publicznej w 1806 rokuBarbara Grochulska, Księstwo Warszawskie, Warszawa 1966, s. 52., poseł na Sejm Czteroletni, prefekt departamentu bydgoskiego Księstwa Warszawskiego, minister spraw wewnętrznych Rządu Narodowego Królestwa Polskiego w czasie powstania listopadowego, senator.
Życiorys Urodził się 7 stycznia 1766 w Rożnowie. Był synem Józefa Gliszczyńskiego herbu Jastrzębiec, kasztelana biechowskiego, kawalera orderów: Św. Stanisława i Orła Białego. Był posłem na Sejm Czteroletni w 1790 roku z województwa poznańskiego, gdzie należał do Stronnictwa Patriotycznego. Opowiadał się za uchwaleniem, a następnie ugruntowaniem Konstytucji 3 Maja, czego wyrazem był jego członkostwo Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji RządowejAdam Skałkowski, Towarzystwo przyjaciół konstytucji 3 maja, Kórnik, 1930, s. 70.. 2 maja 1791 roku podpisał asekurację, w której zobowiązał się do popierania projektu Ustawy Rządowej.