Popierał sprawę miast oraz projekty ustaw modernizujących system finansowy państwa i organizację władz policyjnych.
W czasie konfederacji targowickiej (1792) był jednym z inicjatorów konspiracji w Wielkopolsce. Po drugim rozbiorze Polski (1793) brał udział w przygotowaniach do powstania zbrojnego, pośrednicząc w kontaktach poznańskiego środowiska patriotycznego z Tadeuszem Kościuszką. W okresie powstania kościuszkowskiego (1794) należał do organizatorów władz powstańczych w województwie poznańskim, był członkiem miejscowej komisji porządkowej oraz delegacji Wielkopolan do centralnych władz powstańczych. 21 sierpnia 1794 w Kościanie wziął udział w spotkaniu sprzysiężonych na którym zapadła decyzja o wywołaniu powstania w Wielkopolsce.
Po upadku powstania, zasądzony na wysoką karę pieniężną, wyjechał z kraju. Po powrocie, około 1797 r., nawiązał kontakt z Towarzystwem Republikanów Polskich oraz brał udział w organizowaniu Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Jako członek Towarzystwa zajął się opracowaniami naukowymi dotyczącymi ekonomii i przemysłu oraz zabiegał o skierowanie wysiłku badawczego na problemy bezpośrednio użyteczne dla społeczeństwa.