W 1912 roku podjął pracę w Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do Legionu Puławskiego. W stopniu kapitana objął dowodzenie jednej z jego kompanii strzeleckich. 22 czerwca 1915 roku został ranny w bitwie pod Michałowem. Następnie został dowódcą kompanii karabinów maszynowych w Brygadzie Strzelców Polskich. W 1917 roku objął funkcję dowódcy batalionu w 1 Dywizji Strzelców Polskich. Po utworzeniu I Korpusu Polskiego w sierpniu 1917 roku, został wykładowcą w korpuśnej Szkole Podchorążych Piechoty. W czerwcu 1918 roku Korpus został rozwiązany, a kpt. Komierowski udał się do Murmańska, w drodze do którego aresztowali go bolszewicy. Był więziony m.in. w więzieniu w Moskwie na Butyrkach.
Zwolniony wskutek interwencji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża przedostał się do Polski. Został m.in. komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej w Zambrowie, a w grudniu 1918 roku objął funkcję dowódcy kompanii szturmowej w 1 Dywizji Litewsko–Białoruskiej. W kwietniu 1919 roku został przeniesiony do Kowieńskiego Pułku Strzelców.