Prawdopodobnie został przedstawiony do awansu generalskiego przez zaplecze polityczne NSZ, ale go nie przyjął. We wrześniu ponownie został ciężko ranny. Po kapitulacji powstania jako jeniec wojenny trafił do oflagu II C Woldenberg, gdzie przebywał do wyzwolenia w lutym 1945 roku.
Po zakończeniu wojny podjął pracę jako pełnomocnik oddziału PCK w Kłodzku. Wkrótce został z niej usunięty wraz z gen. w st. sp. Stanisławem Szeptyckim. Pozostawał w czynnej służbie wojskowej, ale na bezterminowym urlopie. W 1950 roku został formalnie przeniesiony w stan spoczynku i zamieszkał w Jaktorowie. Był nękany przez UB rewizjami i przesłuchaniami aż do śmierci 19 grudnia 1954 roku. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A18-1- 12)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Pod koniec 2009 roku do Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie została przekazana w darze spuścizna archiwalna po płk. Komierowskim. Zawiera ona m.in. korespondencję i fotografie z okresu I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i międzywojnia, dokumenty wojskowe oraz medale i odznaczenia, w tym unikalną odznakę I Legionu Puławskiego. Materiały niniejsze przechowywane są pod numerem spisu zdawczo-odbiorczego IPN BU 2215.