W latach 1914-1915 otworzono szkoły lotnicze oraz zakłady produkcji przez każdy z rodzajów sił zbrojnych. W Horten stworzyła je Marynarka Wojenna, a w Sagene Wojska Lądowe. W pierwszej z nich produkowano w latach 30 samoloty i wodnosamoloty rozpoznawcze M.F.1, M.F.2, M.F.3, M.F.3, M.F.4, które powstały na bazie samolotu Maurice Farmana. Montowano również M.F.5 i M.F.11 na licencji Sopwith Baby. Dla szkoleń powstał samolot M.F.8, jako myśliwiec M.F.9 i torpedowy Douglas DT-2B/C. W drugiej z nich produkowano myśliwce F.F.1 Hauk na licencji Hannover CL.V, dla szkoleń F.F.5 na licencji RAF B.E.2e, F.F.9 Kaje i de Havilland DH-82 Tiger Moth a dla rozpoznania F.F.8 Måke i Fokker C.VE/D.
W latach 1918-1939 udało się otworzyć bazy lotnicze w: Kristiansand, Bergen, Værnes, Bardufoss, Hålogaland, Fornebu i Sola. W 1932 roku zaplanowana została sieć posterunków obserwacyjnych i powiadamiania. W 1935 roku powołano do istnienia Służbę Ratowniczą. Końcem lat 30 z powodu napięć politycznych zakupiono dla Marynarki Wojennej samoloty Heinkel He 115A i Northrop N-3PB. Dla lotnictwa lądowego zakupiono Gloster Gladiator, Curtiss Hawk 75A, Focke-Wulf Fw 44J Stieglitz, Caproni Ca.310/312, Douglas 8A-5. Nie wszystkie z nich zdołały dotrzeć do Norwegi przed niemiecką inwazją w kwietniu 1940 rokuSiły Powietrzne Norwegii, [w:] Leszek A.