W 1927 Carmona mianował Antónia de Oliveirę Salazara ministrem finansów. W ciągu jednego roku zrównoważono budżet, opanowano inflację i bezrobocie, wkrótce pojawiła się nadwyżka finansowa. Uzdrowienie gospodarcze Portugalii doprowadziło do szybkiego wzrostu popularności Salazara, który wkrótce został premierem. Jako premier nakreślił wizję silnego państwa republikańskiego opartego na wartościach katolickich. Zdobył też sobie całkowite zaufanie Carmony – uznawano go za bardzo efektywnego ministra, do tego stopnia, że Carmona przekazał mu pełnię władzy, mianując go jednocześnie w 1932 premierem. Salazar przekształcił ustrój Portugalii z dyktatury wojskowej w cywilną, zwaną Nowym Państwem (Estado Novo). W 1933, gdy weszła w życie nowa konstytucja Portugalii, Carmona ponownie został prezydentem.
Urząd ten sprawował aż do śmierci, pełniąc jednak wyłącznie funkcje reprezentacyjne, podczas gdy faktyczna władza pozostawała w rękach Salazara. Mimo podporządkowania Salazarowi, Carmona dzięki swoim mowom nawołującym do pokoju i bezpieczeństwa spełnił ważną rolę w uspokojeniu wystąpień antyrządowych w latach 1935–1936 i podczas II wojny światowej.