O poparciu społecznym dla dyktatury Salazara i osoby Carmony świadczy fakt, że w całkowicie demokratycznych wyborach prezydenckich z 1949 opozycja nie była w stanie w żaden sposób zagrozić kandydaturze Carmony, który wygrał je z łatwością.
W przeciwieństwie do swojego następcy Francisca Craveiry Lopesa Salazar nie wchodził z nim w konflikty – nie był w stanie usunąć go z urzędu ze względu na jego dobrą reputację. Według Jacka Bartyzela (Umierać, ale powoli) Salazar po śmierci Carmony (który umierał już w stopniu marszałka) chciał zrezygnować z funkcji premiera, ale zmienił zdanie m.in. po otrzymaniu listu od Charles’a Maurras’a, który namawiał go do pozostania na stanowisku.
Carmona jest pochowany w Panteonie Narodowym, dawnym kościele Santa Engrácia, położonym we wschodniej części Alfamy, starej dzielnicy Lizbony, gdzie znajdują się także cenotafy sześciu bohaterów narodowych (m.in. Vasco da Gamy) oraz groby dziesięciu wyróżnionych Portugalczyków (w tym Carmony), zmarłych po 1910, w czasach Republiki.
W 1931 odznaczony Orderem Orła BiałegoKawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008, s. 302.
Przypisy