Na podstawie prywatnego śledztwa rodzinnego za śmierć matki wini ona ówczesnych liderów i adwokatów AIM, których zdaniem Anna Mae miała „wiedzieć za dużo” i którzy – nawet jeśli sami nie wydali na nią wyroku – to nie uczynili nic, by obronić ją przed tragicznymi skutkami fałszywych pomówień.
Pośmiertne losy 22 marca 2004 rodzina Anny Mae Aquash dokonała ekshumacji jej szczątków z cmentarza w rezerwacie Pine Ridge i pochowała je w rodzinnym rezerwacie w Nowej Szkocji, w Kanadzie. Jak oświadczyły córki Anny, ekshumacji dokonano m.in. po to, by Vernon i Clyde Bellecourt, Bill Means (także oskarżony przed sądem o współudział w zbrodni) oraz inni liderzy AIM (zaprzeczający swej winie w całej sprawie) nie mogli nadal wykorzystywać grobu ich matki do wystąpień fałszujących ujawnianą powoli prawdę o jej tragicznym i wciąż nie do końca poznanym losie.
Krótka, lecz dramatyczna biografia Anny Mae Aquash pozostaje jednym z najlepszych przykładów aktywnego zaangażowania młodego pokolenia północnoamerykańskich Indian z drugiej połowy XX w. w walkę na rzecz swoich praw oraz ich skomplikowanych losów – tak za życia, jak i po śmierci.