Dietrich von Hildebrand (ur. 12 października 1889 we Florencji, zm. 26 stycznia 1977 w New Rochelle, Nowy Jork) – niemiecki filozof i teolog katolicki pochodzenia żydowskiego, profesor na Uniwersytecie Monachijskim i na Uniwersytecie Fordhamskim. Zwany przez papieża Piusa XII „XX-wiecznym Doktorem Kościoła”, przez Benedykta XVI „jedną z najwybitniejszych postaci naszych czasów”, a przez wicekanclerza III Rzeszy Franza von Papena „wrogiem numer jeden narodowego socjalizmu”.
Życiorys Urodził się i dorastał we Florencji w zeświecczonej rodzinie protestanckiej pochodzenia niemieckiego, wraz ze starszym rodzeństwem: pięcioma siostrami, Evą, Elizabeth, Irene, Sylvie i Bertel oraz przyrodnim bratem z pierwszego małżeństwa matki, Alfredem Hildebrand-Koppel. Jego dziadek, Bruno Hildebrand, był profesorem ekonomii w Marburgu i jako pierwszy obnażył błąd istoty teorii ekonomicznych Karola Marksa. Bruno za swoje przekonania został oskarżony o zdradę stanu oraz skazany na karę śmierci, której uniknął, zbiegając do Szwajcarii. Ojciec Dietricha Adolf von Hildebrand był rzeźbiarzem, który w roku 1904 otrzymał tytuł szlachecki, a w roku 1917 tytuł Ekscelencji. Zarówno on, jak i żona Irene (choć była wielką admiratorką etyki Kanta) i ich córki nie przejawiali żadnych poważnych zainteresowań wiarą. Wartości estetyczne uważali za najważniejsze.