Trudno zgodzić się z sugestią, że Kochanowski był po prostu tubą propagandową polityki podkanclerzego, tym bardziej że prezentowane w „Odprawie...” poglądy zgadzają się z jego własnymi.

Z zapisków historycznych królewskiego sekretarza Reinholda Heidensteina oraz pamiętników Zbigniewa Ossolińskiego wynika, że w aktorów wcielili się przedstawiciele młodej arystokracji. Nie ma również wątpliwości, że nad premierą czuwał królewski lekarz Wojciech Oczko. Przedstawienie mogło się odbyć na scenie imitującej wygląd starożytnego teatru (typ palladiański), a aktorzy występowali w strojach z epoki. Po zakończeniu spektaklu śpiewak królewski, najprawdopodobniej Krzysztof Klabon, przy akompaniamencie lutni odśpiewał pieśń Kochanowskiego Orfeusz sarmacki.

Pierwodruk Pierwszy druk dramatu wykonany został na zlecenie Jana Zamoyskiego jeszcze w roku premiery. Zadania podjęła się mobilna filia krakowskiej drukarni Mikołaja Szarffenbergera, która zjechała na czas sejmu do Warszawy.