Wykonanie, którym kierował Walenty Łapka (Łapczyński po uszlachceniu), było w miarę staranne, jednak brak korekty ze strony autora spowodował, że w pierwszym wydaniu znalazło się kilka błędów.

Nakład, ze względu na ograniczone możliwości mobilnej drukarni, był niewielki, a utwór wraz z Orfeuszem sarmackim został włączony do zbiorowego, krakowskiego wydania pism poety, zatytułowanego Jan Kochanowski (1585/6). Do naszych czasów zachowały się zaledwie trzy egzemplarze pierwszego wydania, przechowywane obecnie w bibliotekach Muzeum Czartoryskich w Krakowie, Ossolineum oraz Bibliotece Narodowej.

Krytyka i znaczenie Nie wiadomo, jak pierwsza publiczność zareagowała na tę dosyć trudną sztukę. Wiadomo za to, że pomimo kolejnych wydań (11 tylko do roku 1639) utwór trafił ponownie na deski sceniczne dopiero w roku 1884. Ta jedna z przodujących tragedii europejskiego renesansu okazała się zbyt wymagająca dla publiczności działających głównie przy kolegiach jezuickich teatrów szkolnych I Rzeczypospolitej. Pomimo utrzymania przez Zamoyskiego szerokiego mecenatu (np. wspieranie dramatopisarskich prób Szymona Szymonowica) nikt nie podjął się także trudu kontynuacji zapoczątkowanego przez Kochanowskiego dramatopisarstwa zgodnego z założeniami poetyki renesansowej.