W 1928 został pracownikiem Wydziału Wschodniego Urzędu Spraw Zagranicznych, tam początkowo kierował sekcją Bliskiego Wschodu, ale jeszcze w tym samym roku objął kierownictwo wydziału. W tej roli zajmował się przede wszystkim sprawami mniejszości niemieckiej w Polsce, organizował dla niej wsparcie finansowe, brał także udział w rozmowach niemiecko-sowieckich, był przy tym przeciwnikiem pogłębienia współpracy politycznej między tymi krajami. W tym okresie uczestniczył w spotkaniach założonego przez Gustava Stolpera Dienstags-Kreis. Jego uczestnicy poszukiwali sposobów gospodarczego podporządkowania Europy Środkowej, w tym Polski, jednak bez użycia środków militarnych.
W lutym 1931 został posłem Niemiec w Warszawie. W tej roli opowiadał się za normalizacją stosunków z Polską, poprzez poprawę stosunków gospodarczych. Jednak zasadniczo pozostawał zwolennikiem rewizji wschodnich granic Niemiec, w dalszym ciągu zajmował się wspieraniem mniejszości niemieckiej w Polsce. Po dojściu do władzy Adolfa Hitlera pozostał w służbie dyplomatycznej. Wcześniej krytyczny wobec nazistów, uważał za istotne utrzymanie obecności i wpływów w rządzie polityków konserwatywnych. W dalszym ciągu sądził, że rewizja granic będzie możliwa bez wojny, dzięki uzyskaniu samej przewagi militarnej.