Sądził, że istotne jest ograniczanie „żydowskich” wpływów w państwie, jakkolwiek nie wyznawał rasistowskiego antysemityzmu. Uważał także, że nowa sytuacja w Niemczech pozwoli usunąć potencjalne zagrożenie komunistyczne, jak również wyeliminuje tendencje pacyfistyczne. W związku z tym, po styczniu 1933 zbliżył się do polityków NSDAP, a ostatecznie w październiku 1937 wstąpił do tej partii. W październiku 1934 został podniesiony do rangi ambasadora. Wpływ ambasadora na politykę wobec Polski nie był jednak duży, albowiem zasadnicze decyzje podejmował z pominięciem Urzędu Spraw Zagranicznych sam Adolf Hitler, który dodatkowo ustanowił swoim specjalnym pełnomocnikiem dla kontaktów z Polską Hermanna Göringa. Pozostawał przeciwnikiem rozwiązań zbrojnych, w dalszym ciągu wierząc w możliwość uzależnienia Polski środkami pozamilitarnymi. Bronił oficjalnie polityki niemieckiej, jednak starał się działać na rzecz zmniejszania napięć pomiędzy oboma krajami. 9 sierpnia 1939 opuścił Warszawę z nakazem pozostania w Niemczech i zakazem kontaktowania się tak z dyplomatami polskimi, jak i swoimi współpracownikami.