thumb|245px|Autograf sonetu Sałomeja Mykoły Zerowa 300px|thumb|Maksym Rylski, Mykoła Zerow, Pawło Fyłypowycz, trzej neoklasycy, lata 20. XX wieku Mykoła Zerow, (ur. w Zinkowie w guberni połtawskiej, zm. 3 listopada 1937 na uroczysku Sandarmoch) – ukraiński literaturoznawca, krytyk, polemista, poeta neoklasyk, tłumacz poezji antycznej. Jeden z przedstawicieli rozstrzelanego odrodzenia.
Urodził się na Ukrainie Lewobrzeżnej w wielodzietnej rodzinie. Jego ojciec był nauczycielem, matka, Maria Jakiwna, pochodziła z rodu kozackiego. Po ukończeniu szkoły w Zinkowie, gdzie jego kolegą z klasy był Ostap Wysznia, uczył się w I Gimnazjum kijowskim (1903–1908). W latach 1908–1914 był studentem Wydziału Historyczno-Filologicznego Uniwersytetu Kijowskiego.
Życiorys 1912–1920: wykształcenie i pierwsze publikacje W 1912 opublikował pierwsze artykuły i recenzje w czasopiśmie „Switło” (Світло) i gazecie „Rada” (Рада). W 1914 został nauczycielem historii w męskim gimnazjum, a w 1916 również w żeńskim. W 1917 uczył łaciny w II Gimnazjum kijowskim im. Bractwa Cyryla i Metodego. W latach 1918–1920 wykładał ukrainoznawstwo na Wydziale Architektury. Został redaktorem czasopisma „Knyhar” (Книгарь). Jesienią 1923 został profesorem Kijowskiego Instytutu Oświaty Narodowej (teraz Uniwersytetu Kijowskiego).