W tym okresie wstąpił do elitarnego ugrupowania działaczy kultury ukraińskiej, które uformowało się wokół artysty Hryhorija Narbuta. W 1920 ożenił się z Sofiją Łobodą i rozpoczął pracę naukową. Powstały wtedy „Antologia poezji rzymskiej” (Антологія римської поезії) i „Nowa poezja ukraińska” (Нова українська поезія).

1920–1923: Barysziwka W 1920 porzucił pracę w Kijowie i przeniósł się do społeczno-ekonomicznej szkoły w Barysziwce, gdzie spędził trzy lata. Wszystkie wiersze ze zbioru „Kałyna” (Калина) zostały napisane właśnie tutaj. 1 października 1923 został profesorem literatury ukraińskiej w Instytucie Kijowskim (dzisiejszy Uniwersytet Kijowski).

1923–1925: Neoklasycy W 1923 w Kijowie miał miejsce zjazd neoklasyków, którzy zjednoczyli się w ramach ASPYS-u (Asocijacja pyśmennykiw – Stowarzyszenie pisarzy). W grudniu 1923 roku po raz pierwszy spotkał się z Mykołą Chwylowym. Rok 1924 rozpoczął się od burzliwych dyskusji podczas wieczorów literackich organizowanych przez neoklasyków. 3 stycznia na konferencji Ogólnoukraińskiej Akademii Nauk wygłosił referat pt. Ukraińska literatura w 1923 roku (Українська література в 1923 році), w którym pozytywnie ocenił stan i perspektywy literatury ukraińskiej. W 1924 został wydany jego pierwszy zbiór wierszy Kamena (II wyd. 1943).