Pantelejmon Kulisz i Wołodymyr Wynnyczenko zostali nazwani pisarzami faszystowskimi.

W marcu-kwietniu 1930 Zerow był zmuszony wystąpić jako świadek na procesie tzw. Związku Wyzwolenia Ukrainy (Спілка Визволення України – mistyfikacja OGPU). Żył wtedy w ciągłym strachu przed aresztowaniem. Do 1933 całkowicie zabroniono mu pisania. Od Zerowa władza domagała się politycznych deklaracji. Pisane pod przymusem listy do redakcji stały się dokumentem nieludzkiej epoki. Pod koniec 1934 Zerowa ostatecznie zwolniono z uniwersytetu, przez co stracił ostatnie zabezpieczenie materialne. W grudniu 1934 NKWD rozstrzelało pisarzy Hryhorija Kosynkę i Ołeksę Włyżkę. Przeżywając kolejną tragedię, śmierć dziesięcioletniego synka, Zerow przeniósł się do Moskwy.

1935–1937: aresztowanie, łagier i egzekucja W nocy z 27/28 kwietnia 1935 Zerow został aresztowany pod Moskwą na stacji Puszkinskaja. 20 maja odesłano go do Kijowa. Zarzucano mu udział w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystyczno-nacjonalistycznej. Na pierwszym przesłuchaniu zaprzeczył wszystkim zarzutom. W czasie przeszukiwania jego mieszkania NKWD znalazło dwie „podejrzane” książki: Politykę z dedykacją terrorysty Hryhorija Kosynki i powieść Pantelejmona Kulisza Czorna Rada.