W 1924 wydał jeszcze Nowe ukrajinśke pyśmenstwo i monografię Łesia Ukrajinka.
1925–1928: literacka dyskusja W roku 1925 rozpoczęła się dyskusja, która trwała do 1928. Za jej początek uważa się artykuł H. Jakowenki O krytykach i krytyka w literaturze tytuł w transkrypcji ukraińskiej (Про критиків і критику в літературі). Program Zerowa wymagał uświadomienia i przyswojenia bogactwa ukraińskiej tradycji narodowej i przeniesienia na ukraiński grunt najwybitniejszych dokonań europejskiej literatury. Od 1926 Zerow występował tylko jako krytyk literacki, skupiwszy się na przekładach i historyczno-literackich studiach. Tego samego roku władza oskarżyła neoklasyków za nastroje antyproletariackie, co zapoczątkowało falę represji.
Lata 30.: początek represji Na czerwcowym plenum KC KP(b)U w 1927 roku zostały wydane bezpośrednie dyrektywy odnośnie do politycznej oceny neoklasyków. Oznaczało to całkowity zakaz działalności literackiej Zerowa. Pozostały mu studia historyczno-literackie i właśnie na tym skupił się do końca lat 20. Pisał przedmowy do wydań ukraińskich klasyków, które ukazywały się w wyd. Knyhospiłka oraz Siajwo. Artykuły te weszły potem do książki Wid Kulisza do Wynnyczenka (Од Куліша до Винниченка, 1929). Na początku lat 30. Knyhospiłkę rozwiązano, a Siajwo zamknięto.