Rzeź Gdańska w historiografii okresu PRL W czasach PRL-u popularna stała się teza, że mieszczanie w okresie rzezi gdańskiej wykazywali postawy propolskie. Miasto było oblegane przez wojska polskie i krzyżackie, działające w porozumieniu. Dopiero po zerwaniu sojuszu polsko-krzyżackiego (wskutek niewywiązania się z jego postanowień przez stronę polską) i zaniechaniu przez Polaków oblężenia nastąpiło wtargnięcie Krzyżaków i rzeź mieszczan. Przypisanie gdańskim mieszczanom polonofilskich zachowań, co jakoby miało być powodem ich śmierci, było prawdopodobnie tezą, odpowiadającą tendencjom panującym podówczas wśród historyków publikujących w czasopismach Polski Ludowej.
Liczba ofiar Dwa ówczesne źródła historyczne podają skrajnie różne dane, co do liczby ofiar. Przed sądami papieskimi strona polska mówiła o 10 tysiącach wymordowanych (podobnie w bulli papieskiej z 1310 r.), natomiast Krzyżacy utrzymywali, że zgładzili jedynie 16 zbójców wydanych im przez mieszczan, a spalenie miasta miało być dziełem samych mieszkańcówPaweł Jasienica: Polska Piastów, dz. cyt., tamże.. Niektórzy współcześni historycy sądzą, że w rzezi zginęło kilka tysięcy gdańszczan, choć ustalenie nawet przybliżonej liczby ofiar nie jest dziś możliwe.