Początkowo nadzorował w stoczniach fińskich budowę nowych rosyjskich okrętów wojennych, następnie zarządzał biurem konstrukcyjnym budowy okrętów, a od 1916 dokami okrętowymi. W czasie pełnienia służby został awansowany do stopnia porucznika i parokrotnie odznaczony. W 1914 ożenił się z Kazimierą z Łappów (1894–1941), z którą miał synów: Mirosława (1916–2000), żołnierza AK, inżyniera, oraz Zbigniewa (1917–1998), lekarza pulmonologa.
W niepodległej Polsce mały|Antoni Garnuszewski wśród wykładowców Szkoły Morskiej w Tczewie (siedzi trzeci od lewej strony) W listopadzie 1918 został powołany przez tworzące się Ministerstwo Komunikacji na stanowisko dyrektora służby ruchu Polskiej Żeglugi Państwowej na Wiśle w Modlinie. 20 marca 1920 przeszedł do Marynarki Wojennej RP. Otrzymał stopień komandora i polecenie zorganizowania Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie. Został mianowany dyrektorem tej szkoły. Był jednocześnie wykładowcą teorii i budowy okrętu oraz autorem pierwszych polskich podręczników fachowych z zakresu budownictwa okrętowego (Budowa okrętu i Teoria okrętu). W 1923 organizował i brał udział w rejsie szkoleniowym STS Lwowa do Brazylii (podczas rejsu po raz pierwszy w dziejach polskiej żeglugi statek pod polską banderą przepłynął równik).