Po upadku powstania Krysiński udał się na emigrację do Paryża, gdzie od 1834, uzyskawszy nostryfikację polskiego dyplomu, pracował jako psychiatra w klinice Falreta i Voisina. Do Polski powrócił w roku 1846 i objął posadę ordynatora w warszawskim szpitalu dla chorych umysłowo pw. Jana Bożego. Dwa lata później został tam naczelnym lekarzem. Wprowadził zmiany polegające na bardziej humanitarnym traktowaniu chorych i w zakresie nowoczesnego leczenia farmakologicznego oraz higieniczno-dietetycznego.
Około roku 1866, w ramach represji rosyjskich po powstaniu styczniowym, został usunięty ze stanowiska i skazany na grzywnę pieniężną. W ostatnich latach życia działał w nowo powstałym, pierwszym w Polsce towarzystwie neurologiczno-psychiatrycznym w Warszawie, opracowując polską terminologię chorób umysłowych. Za zasługi Szkoła Główna Warszawska nadała mu godność doktora honoris causa nauk medycznych.
Krysiński poślubił 31 grudnia 1818 roku Urszulę Jasińską (1789–1885). Potomstwa nie mieli lub milczą o nim źródła.