Pierwotna osada składała się z obwałowania i stojącego w obrębie dziedzińca murowanego domu. Obiekt ten był użytkowany i rozbudowany przez biskupów kamieńskich. W kolejnej fazie, przypadającej zapewne na lata 1406-1418, rozszerzono teren zamku nadając założeniu kształt czworoboku o wymiarach 40×40 m. Zburzeniu uległa wtedy starsza zabudowa. Nowy dom rycerski o wymiarach około 12×25 m stanął przy południowym murze obronnym. Narożnik południowo-wschodni zajęła wolnostojąca cylindryczna wieża o wysokości około 24 metrów.
W roku 1684, plac w kształcie czworoboczna o wymiarach 40 na 35 metrów był otoczony potężnym murem obronnym. Z północnej strony znajdowała się solidna budowla bramna, chroniąca wejście do zamku, które prowadziło nad fosą za pomocą mostu zwodzonego. Centralnie na dziedzińcu stała studnia. Oprócz wieży w południowo-wschodnim narożniku dziedzińca, do najstarszych budynków należał przylegający do niej budynek mieszkalny zbudowany z cegieł, usytuowany naprzeciw wjazdu, który, jak wspomniano wcześniej, znajdował się w południowej części.
Z końcem epoki średniowiecza, zamek utracił swoje militarne znaczenie, a opuszczone budynki zamkowe oraz fortyfikacje ulegały coraz większym zniszczeniom. Zachowała się jedynie wieża z czternastego wieku.