Hrabia Żółtowski wytargował dla siebie budowę stacji w Ptaszkowie, otwartą zresztą dopiero w latach trzydziestych XX w. i zwrotnie ruchu towarowego w Grąblewie i Kotowie.
Pierwsze zarządzenie związane z budową linii Grodzisk – Poznań brzmiało: " aby nie przynoszono wódki do służby oraz aby wyszynki wzdłuż drogi żelaznej Grodzisk-Poznań tejże nie sprzedawały". Przepis ten wydał minister kolei żelaznych Prus zanim jeszcze ruszyła budowa a ta zaczęła się w 1908 r. Oficjalne otwarcie nastąpiło 1 lipca 1909 roku, a pierwszy rozkład jazdy dotyczył kursowania czterech par pociągów dziennie. Inną ciekawostką jest, że w 1913 r. na 1000 mieszkańców Wielkopolski podróże kolejowe odbywało w ciągu roku 13 mieszkańców Rawicza, 16 Inowrocławia i Poznania oraz 42 Grodziska Wielkopolskiego.
W szczytowym okresie funkcjonowania węzła kolejowego Grodzisk Wielkopolski istniały trzy użytkowane perony i pięć krawędzi peronowych oraz liczne tory boczne służące obsłudze ruchu towarowego. Przy ulicy Nowy Świat znajdowała się kładka nad torami, natomiast na drugim peronie stał budynek dyżurnego ruchu. Układ torów na stacji był powiązany z lokalnymi zakładami przemysłowymi: wytwórnią pasz, elewatorem zbożowym oraz rozlewnią wód mineralnych.