Umowa z Marokiem z 1712 roku, która gwarantowała spokojną żeglugę, została wypowiedziana przez sułtana Mulaja Ismaila w roku 1715 i nie zrobiono wiele by zawrzeć ponowną. Udało się natomiast doprowadzić do podobnej umowy z Algierem w 1726 roku, lecz jej efekt okazał się krótkotrwały.
Udało się natomiast Hoornbeckowi, jako głowie partii anty-orańskiej, zwalczać wpływy rodu namiestników, oraz nie dopuścić do rozprzestrzenia się zarazy jaka wybuchła w Marsylii w 1720 roku, i wkrótce opanowała południowe wybrzeże Francji, z którym Republika handlowała. Ustawiano specjalne tablice informujące o zakazie władz Republiki dotyczącego handlu z Południową Francją. 17 czerwca 1727 roku van Hoornbeek zmarł (chorował już od pół roku a ciężko chory był od maja). Aż do wyboru następnego wielkiego pensjonariusza obowiązki sprawował Jacob Godefroy, baron van den Boetzelaar (1680-1736), od 1714 roku członek szlachty (ridderschap) Holandii, a potem jej przywódca. Van den Boetzelaar wydatnie pomagał Hoornbeckowi również podczas jego półrocznej choroby. Isaac van Hoornbeek miał opinię polityka ostrożnego i rozważnego, ale niezbyt pewnego siebie.
Jego młodszy brat Hendrik Aemilus van Hoornbeck (zm.