Gdy w 1727 doszło do podziału Europy na dwa bloki polityczno-wojskowe, Slingelandt nie podzielał brytyjskiego entuzjazmu dla tworzenia kolejnych bloków nacisku polityczno-dyplomatycznego. Jego pomysły, zawarte w nieco późniejszych: Pensées impartiales et pacifiques („Myślach bezstronnych i pokojowych”) i przedstawione na kongresie w Soissons (1728-1729) zawierały postulat, by mocarstwa europejskie uznały cesarską sankcję pragmatyczną dla zachowania równowagi w Europie. W 1732 roku uczynią to Wielka Brytania i Republika Zjednoczonych Prowincji. Slingelandt starał się usilnie pogodzić Wielką Brytanię z Austrią by odtworzyć koalicję z czasów wojny przeciwko Ludwikowi XIV.
Jako zdecydowany zwolennik współpracy i sojuszu z Wielką Brytanią, który obawiał się, że bez brytyjskiej pomocy Republika Zjednoczonych Prowincji upadnie, był pośrednikiem w sporze Brytyjczyków z Austrią w roku 1731, co zakończyło się traktatem w Wiedniu, i w sporze austriacko-francuskim w roku 1736. Jednak unikał zbyt daleko idącej zależności od Londynu, co nie zawsze znajdowało zrozumienie po drugiej stronie kanału.