Nowe marionetkowe władze nie zdołały przejąć kontroli nad obszarem Czarnogóry i Sandżaku, gdyż 13 lipca wybuchło powstanie przeciwko profaszystowskim rządom z inicjatywy partyzantki komunistycznej i serbskich czetników. W rezultacie 26 lipca pełnię władzy wojskowej i cywilnej przejął gen. Alessandro Pirzio Biroli, dowódca wojsk okupacyjnych, który 3 października został mianowany Gubernatorem Czarnogóry. 12 sierpnia zaproponował przyłączenie Czarnogóry do Włoch, ale Benito Mussolini odmówił. W tej sytuacji 17 sierpnia utworzył Sekretariat Spraw Wewnętrznych Czarnogóry (Segretariato per gli Affari Civili del Montenegro) w składzie 11 ministrów. Natomiast 8 grudnia powołał Cywilną Administrację Czarnogóry (Amministrazione Civile del Montenegro), która znajdowała się całkowicie pod włoską kontrolą. Weszli do niej: Tomo Kalodjera, Radule Dragović, Marko Plemenac, Milan Gvozdenović, Stanko Prva, Bogdan Ivanović, Juraj Slapničar, Milivoje Milošević i Anton Luković. Tymczasem wojna domowa spowodowała całkowity chaos w Niezależnym Państwie Czarnogórskim;