W tym czasie na obszarze Czarnogóry trwała szczególnie brutalna i zacięta walka pomiędzy miejscową komunistyczną partyzantką podległą Josipowi Broz Ticie a serbskimi czetnikami, którzy tworzyli tzw. Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie (Kraljevska Jugoslovenska Vojska u Otadžbini) na czele z płk. Dragoljubem Mihailoviciem. Jednakże po cofnięciu dla nich poparcia przez zachodnich aliantów w 1944 r. zdecydowaną przewagę zaczęli szybko zyskiwać komuniści. W II poł. 1944 r. zaktywizowali oni znacznie operacje partyzanckie przeciwko Niemcom i ich kolaborantom. W okresie listopada-grudnia wszystkie miasta na wybrzeżu i w centralnej części Czarnogóry zostały wyzwolone.
Działalność czarnogórskich separatystów przeniosła się poza obszar Czarnogóry. Wiosną 1945 r. S. Drljević, aresztowany przez Włochów jeszcze w październiku 1941 r. i przebywający na wygnaniu, przybył do Zagrzebia, gdzie w porozumieniu z władzami Niezależnego Państwa Chorwackiego, utworzył w lipcu Radę Państwową Czarnogóry (Crnogorsko drzavno vijece). Próbował uzyskać wsparcie Niemców, ale z niewielkimi skutkami. Podjął wówczas próby sformowania przy pomocy ustaszy konspiracyjnej formacji zbrojnej, za pomocą której mógłby zrealizować swoje zamierzenia dotyczące Czarnogóry.