SPH () – metoda numeryczna służąca do przeprowadzania symulacji numerycznych zachowania się płynów. W metodzie tej ciecz jest reprezentowana przez zbiór dyskretnych cząstek (bądź „pseudocząstek”), które oddziałują ze sobą poruszając się wraz z przepływem i niosąc ze sobą wszystkie informacje o płynie.
Metoda ta została zaproponowana w roku 1977 niezależnie przez R.A. Gingolda & J.J. Monaghana oraz przez L.B.Lucy do prowadzenia obliczeń z dziedziny astrofizyki. Początkowo używana była do symulacji ściśliwych cieczy nielepkich. Z czasem została rozwinięta na nieściśliwe ciecze lepkie znajdujące się w polu grawitacyjnym, a także na zagadnienia z dziedziny magnetohydrodynamiki.
Równania ruchu W metodzie SPH do opisu stanu cieczy używa się opisu Lagrange’a, gdzie siatka obliczeniowa porusza się wraz z przepływem cieczy. W takim wypadku równanie Naviera-Stokesa dla -tej cząstki przybiera postać
gdzie: – prędkość, – ciśnienie, – gęstość, – przyspieszenie wynikające z istnienia sił lepkości, – przyspieszenie wynikające z obecności sił masowych (np. pola grawitacyjnego).