Zulfikar Ali Bhutto (ur. 5 stycznia 1928 w Larkanie, zm. 4 kwietnia 1979 w Rawalpindi) – pakistański polityk, prezydent Pakistanu w latach 1971–1973 i premier w latach 1973–1977. Ojciec Benazir Bhutto, dwukrotnej premier Pakistanu i założyciel Pakistańskiej Partii Ludowej (PPP). Bhutto wprowadził w Pakistanie na krótko demokrację parlamentarną, został jednak po kilku latach rządów obalony i skazany na śmierć w wyniku wojskowego zamachu stanu wspartego przez islamistów, władzę po nim przejął dowódca zamachu, generał Muhammad Zia ul-Haq.
Kształcił się w USC, Berkeley i na Oksfordzie. Do polityki wkroczył jako jeden z członków gabinetu Iskandera Mirzy, w 1958 roku został ministrem w wojskowym rządzie Ayuba Khana. W 1963 roku został ministrem spraw zagranicznych, był on zwolennikiem odzyskania okupowanego przez Indie Kaszmiru, a w czasie jego kadencji rozegrała się wojna indyjsko-pakistańska z 1965 roku. Rozwijał on stosunki z krajami zachodu (poza Stanami Zjednoczonymi) i działał w prozachodnich blokach państw Azji. Po umowie z Taszkentu zakończyła się wojna pakistańsko-indyjska, a Bhutto został usunięty z wojskowego rządu. W 1967 roku założył Pakistańską Partię Ludową. Wybory w 1970 roku wygrała Liga Awami reprezentująca interesy Pakistanu Wschodniego (obecnie Bangladesz).