Scamozzi wpadł na pomysł zrobienia perspektywicznych alei przy każdym łuku – ulic prowadzących do dziedzińca. Dzięki temu dwie postacie wchodzące z różnych stron nie widziały się i nie słyszały. Teatr Olimpico stanowił natchnienie dla późniejszych teatrów europejskich.
Teatro Farnese Teatro Farnese w Parmie zrobił ważny krok naprzód w rozmieszczeniu widowni. Układ półkolisty ograniczał się tam do tej części teatru, która mieściła się najdalej od sceny, a siedzenia ciągnęły się dalej pod prostym kątem od średnicy półkola aż do przedniej części sceny. Na wprost widowni wznosiło się dość długie podium, ale zamiast rzeźbionej fasady w głębi, jak to miało miejsce w Teatro Olimpico, znajdował się najwcześniejszy z łuków prosceniowych. Poza nim rozciągała się głębia sceny. Układ ten dawał możliwość zmiany dekoracji. Powstał kolejny, trzeci, nowy typ teatru renesansowego.
Niccola Sabbatini Przed scenografami ukazały się nowe możliwości. Zaczęto szukać coraz to nowszych sposobów szybkiej zmiany dekoracji. Włoski architekt Niccolò Sabbatini (1574–1654) spisał trzy metody zmiany scenerii używane w tamtych czasach.