Vincenzo Scamozzi Dekoracjami Serlia były budowle prowizoryczne z łat i płótna, odbiegające pod tym względem od konwencji teatru rzymskiego. Byli jednak ludzie, którzy pragnęli wprowadzić do nowożytnego świata stałą scenę. Zdobyto nową wiedzę o scenie klasycznej, którą wyraził Andrea Palladio w Teatro Olimpico w Vicenzy. Teatr ten zaczęto budować 1580 roku, jednak w tym roku zginął główny architekt i jego dzieło przejął Vincenzo Scamozzi.
Kształtem widowni była połowa elipsy, a nie jak można się było już przyzwyczaić półkole. Powód zastosowania takiego kształtu był prosty – lepsza widoczność. Ogólnie jednak zastosowano się do planu klasycznego z orchestrą między frontem sceny i najniższym rzędem miejsc. Pulpitum – scena właściwa była prostokątna długa i wąska. Poza nią było proscenium – ozdobna fasada architektoniczna, która w dole miała cztery wnęki, sześć posągów, nad nimi płyty z płaskorzeźbami i malowane sklepienie. Na wprost widowni znajdował się wielki otwarty łuk mający po bokach dwoje mniejszych drzwi. Z boków zamykały scenę ściany ustawione pod prostym kątem do właściwego proscenium i również przebite drzwiami, nad którymi mieściły się loże, przeznaczone zarówno do akcji sztuki, jak i dla widzów.