Z elewacji frontowej przeniesiono herby dawnych właścicieli na taras tylnej elewacji, uzupełniono gzymsy fasady, zmieniono obramienia okien, dodano palmetowe fryzy.
W 1928 roku wykonano prace remontowe związane z odświeżeniem elewacji.
19 grudnia 1933 roku pożar zniszczył poszycie dachu oraz uszkodził heraldyczną dekorację szczytu. Po pożarze właściciel kamienicy planował rozebranie budynku ale dzięki uzyskaniu obietnicy dotacji do remontu ograniczył się początkowo do usunięcia elementów stwarzających zagrożenie, w tym szczytu zachodniego, od strony podwórza, resztek kominów wraz z tzw. izbą alchemika na poddaszu i wykonania prowizorycznego podparcia szczytu wschodniego.
W 1935 roku, w kamienicy, przystąpiono do kompleksowego remontu; była to największa prace remontowo-konserwacyjna wśród kamienic na Starym Mieście w tym okrasie. Autorem prac konserwatorskich był niemiecki historyk Rudolf Stein, który zaproponował przywrócenie wyglądu fasady z 1587 roku w oparciu o rysunek inwentaryzacyjny Heinricha Mützla z 1824 roku. Zaproponowane prace wymagały skucia wykonanego z tynku palmetowego fryzu, pod którym znajdował się kamienny fryz, odsłonięcia i uzupełnienia kamiennych obramień okien, usunięto empiryczne ozdoby.