Od 1916 roku samoloty te zaczęły być używane do dalszych rajdów. Pięć samolotów 18 lutego 1916 zbombardowało Lublanę, przy czym kapitan Oreste Salomone został pierwszym lotnikiem odznaczonym Medaglia d'oro za powrót do bazy ranny, z dwoma zabitymi członkami załogi, na samolocie Ca.478. W związku z wzrastającą skutecznością myśliwców, samoloty Caproni później wykorzystywane były do nalotów nocnych. W sierpniu 1917 samoloty Caproni trzykrotnie dokonywały masowych nalotów formacji do 36 samolotów na Pulę, a 3-4 sierpnia 12 samolotów dokonało nocnego nalotu przez Adriatyk na Kotor. W nalotach tych brał udział m.in. latający na Caproni poeta Gabriele D’Annunzio. Rozważano użycie samolotów do demonstracyjnego nalotu na austriacką stolicę – Wiedeń, lecz dowództwo włoskie ostatecznie nie zdecydowało się na to. 11 eskadra operowała w Albanii, a 12 eskadra od października 1916 – w Libii, skąd była używana do patrolowania przeciw niemieckim okrętom podwodnym. Po klęsce pod Caporetto w październiku 1917, Caproni były też używane do nalotów taktycznych, przeciw nacierającym wojskom austro-węgierskim. W 1918 eskadry 3, 14 i 15 operowały we Francji. Bombowce Caproni były lubiane przez załogi, posiadały dobre własności pilotażowe. Były dość niezawodne i wytrzymałe, a konstrukcja była prosta.