Układ konstrukcyjny Ca.30 został powtórzony w kolejnych, większych bombowcach okresu I wojny: Caproni Ca.4 i Caproni Ca.5.
Po wojnie pewną liczbę samolotów przebudowano na pasażerskie, z 6-osobową zamkniętą kabiną, oznaczone Ca.56 (na bazie Ca.1) i Ca.56A (na bazie Ca.3).
Służba Samoloty Ca.1 weszły na wyposażenie jednostek bombowych lotnictwa włoskiego w lecie 1915 roku. Pierwszy bombowiec Ca.1, o numerze seryjnym Ca.478, został dostarczony 23 lipca 1915 roku do jednostki na lotnisku La Comina koło Pordenone. Po raz pierwszy weszły do akcji 20 sierpnia 1915, atakując austriackie lotnisko w Aisovizza. W październiku 1915 utworzono dalsze trzy eskadry (Squadriglia), po cztery samoloty. Do końca maja 1916 istniało już 9 eskadr, a ogółem podczas wojny w bombowce Caproni wyposażono 15 eskadr bombowych o numerach 1 do 15, bazujących w większości w San Pelagio koło Padwy.