Po wojnie Ca.3 pozostał podstawowym włoskim bombowcem nocnym, mimo pojawienia się pod koniec wojny nowszej konstrukcji Caproni Ca.5. Używane były też bojowo w walkach z lokalnymi powstańcami w koloniach w Libii. Zmodyfikowane Ca.3 Modificato (Ca.36) były używane w lotnictwie włoskim do 1927 roku.
Opis techniczny Trzysilnikowy dwupłat o konstrukcji drewnianej, pokryty płótnem. Układ dwubelkowy, z gondolą centralną i dwiema belkami ogonowymi, osadzonymi na dolnym płacie. Odległość między belkami wynosiła 4,096 m, wysokość komory płatów 2,3 m. Skrzydła były proste, o obrysie prostokątnym, dwudźwigarowe, komora płatów usztywniana drutem. Potrójne usterzenie kierunku – na późniejszych samolotach były krótsze stery (długość samolotu zmniejszyła się z 11,37 m do 11,05 m). Usterzenie i lotki były ze stalowych rur pokrytych płótnem. Załoga: początkowo 3 ludzi w odkrytej gondoli – przedni strzelec w nosie kadłuba, za stanowiskiem strzelca dwóch pilotów siedzących obok siebie. Później dodano tylne stanowisko strzeleckie w ochronnej "klatce" przed śmigłem pchającym, dla strzelca stojącego na centralnym silniku. Strzelec-inżynier pokładowy zajmował normalnie stanowisko w gondoli. Dwa zbiorniki paliwa znajdowały się w gondoli centralnej, za miejscami pilotów.