Dharmą Ardźuny jest czyn/działanie, ale tylko wtedy będzie ono miało sens zbawczy, jeśli zostanie spełniony bezinteresownie. Pieśń 4 to „Joga wiedzy”. Kryszna objawia tutaj tajemnicę swoich awatarów, jak również ich kolejność i sens. Wiedza o charakterze gnostyckim w jego ujęciu staje się najwyższym celem człowieka na ziemi. Pieśń 5 to przedstawienie pewnej sprzeczności polegającej na tym, że drogą człowieka w krysznaizmie jest zarówno „czyn”, jak i „zaniechanie czynu”. Kryszna objaśnia w tej pieśni pozorną sprzeczność między tymi pojęciami. Pieśń 6 to wskazówki dla medytacji. Kryszna poucza Ardźunę, iż ten, kto zawsze medytuje o nim z wiarą i miłością, jest najlepszym z joginów. Pieśń 7 dotyczy kilku wątków dotyczących natury świata materii i świata ducha, ale przede wszystkim Kryszna wyjaśnia w niej, że ludzie o małej inteligencji dążą do bogactw tego świata, uprawiając określony kult, i nawet nie zdają sobie sprawy, że to on tak naprawdę obdarza nimi daną osobę.