Takie osoby mogą traktować go jako bezosobowego, nie znając jego wyższej natury, ale ci, którzy osiągnęli prawdziwą wiedzę poprzez wiele pobożnych żywotów, ostatecznie podporządkowują się Jemu jako przyczynie wszystkich przyczyn i w ten sposób poznają Go osobiście takim, jakim jest. Pieśń 8 – w niej Kryszna tłumaczy, jak stan świadomości w chwili śmierci decyduje o dalszym przeznaczeniu żywej istoty. Wyjaśnia różnicę między naturą świata duchowego a materialnego. Opisana jest również praktyka doskonałego jogina mistyka. Pieśń 9 to objawienie „królewskiej tajemnicy”. Kryszna objawia się jako władca wszechrzeczy, jako władca samsary. Tych, którzy tego nie dostrzegają, nazywa „zaślepionymi”, a jedyną drogą do niego jest wzbudzenie w sobie bhakti, czyli miłości skierowanej wyłącznie do niego samego. Mówi, iż mniej inteligentni uznają go jako bezosobowego, podczas gdy podobna ludzkiej forma jest oryginalnym przedstawieniem Jego transcendentalnej natury. Pieśń 10 – według tradycji zawiera cztery wersety będące nasieniem całej Bhagawadgity: 10.08-10.11. W pierwszym z nich Kryszna mówi, że jest źródłem wszystkiego, co jest, że wszystkie światy emanują z niego.