Wyjaśnia ich sens i mówi, że tylko wyzwolenie się z nich jest prawdziwą drogą do Niego. Pieśń 15 to dalszy ciąg rozwinięcia Pieśni 13. W tej lekcji Kryszna mówi o puruszy, o tym, że jest to przejaw jego samego w świecie. Pieśń 16 to wykład na temat różnic między „losem boskim” a „asurowym” (demonicznym). Losem boskim są wszystkie pozytywne według Krysznaitów cechy, takie jak: odwaga, czystość wewnętrzna, łagodność czy uczciwość, natomiast „losem asurowym” jest m.in.: pycha, próżność, pożądliwość, egoizm, gniew czy opryskliwość. Według Kryszny „potrójnymi wrotami piekieł” są: pragnienie, gniew i żądze. Pieśń 17 to wykład ontologii wiary. Kryszna dzieli wiarę na trzy rodzaje: postawę ciała, postawę słowa i postawę umysłu, a następnie omawia każdą z nich. Pieśń 18 to podsumowanie wszystkich rozważań. Kryszna powtarza jeszcze raz istotę jogi, która polega na nieustannym myśleniu o nim i zostaniu jego wielbicielem.