W następnych opisuje szczęście swoich wielbicieli oraz sposób, w jaki rozświetla ich serca wiedzą, która prowadzi ich do Niego. Pieśń 11 – w niej następuje opis, jak Kryszna daje wizję i objawia Ardźunie swoją oszałamiającą i przerażającą formę kosmiczną, która początkowo burzy Ardźuny inteligencję. Tłumaczy też, jak w obliczu nieuniknionego przeznaczenia powinien działać Ardźuna. Pieśń 12 to „joga miłości”. „Widzenie” znika, a Kryszna mówi, że jest źródłem i celem dharmy, przedmiotem medytacji i czci. Przedstawia się jako bóg osobowy, a drogą człowieka jest unikanie jakichkolwiek uczuć, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych w stosunku do kogokolwiek. Jednak z drugiej strony nakazuje wyzbyć się pychy jako czynnika negatywnego i posiąść cnotę cierpliwości, jako czynnika pozytywnego. Pieśń 13 to wykład ontologii krysznaickiej. Kryszna przedstawia w nim 25 tattw – elementów, z których składa się prakryti (materia, natura) i przeciwstawia im Puruszę, czyli ducha obecnego we wszystkim. Następnie rekapituluje swoje dotychczasowe zalecenia. Pieśń 14 to rozwinięcie tez zawartych w poprzedniej pieśni, czyli wykład teorii trzech gun. Są to: sattwa, radźas i tamas, czyli: światło, pożądanie i zaślepienie.