thumb|200px|L. von Klenze: Ruhmeshalle, Monachium thumb|200px|L. von Klenze: gliptoteka, Monachium thumb|200px|L. von Klenze: Nowy Ermitaż, Petersburg thumb|200px|L. von Klenze: Monopteros, Englischer Garten, Monachium thumb|200px|L. von Klenze: Walhalla, k. Ratyzbony Franz Karl Leopold von Klenze (ur. 29 lutego 1784 w Schladen, zm. 27 stycznia 1864 w Monachium) – niemiecki architekt, uczeń Friedricha Gilly’ego w Berlinie, Charlesa Perciera i P.F. Fontaine’a w Paryżu, nadworny architekt króla Westfalii Hieronima Bonapartego w Kassel oraz króla bawarskiego Ludwika I. W większości realizacji reprezentował nawrót do klasycznego stylu greckiego, tworzył również w stylu arkadowym.
Życiorys W 1800 Klenze udał się do Berlina, by studiować prawo, jednak pozostając pod wrażeniem wykładów i osobowości Friedricha Gilly’ego podjął studia architektoniczne w berlińskiej Akademii Budowlanej (niem. Berliner Bauakademie). W 1803 Klenze wyjechał do Paryża, gdzie kształcił się m.in. u Jeana-Nicolasa-Louisa Duranda, Charlesa Perciera i P.F. Fontaine’a. Następnie przebywał na dworze w Kassel (1804–1813), gdzie pracował dla króla Westfalii Hieronima Bonapartego.