Składały się one z: regularnej armii irackiej, liczącej według różnych szacunków od 280 000 do 350 000 żołnierzy, Gwardii Republikańskiej, składającej się z czterech dywizji pancernych, liczących od 50 000 do 80 000 doborowych żołnierzy, oddziałów „fedainów Saddama” – słabo uzbrojonych, ale zdeterminowanych oddziałów paramilitarnych liczących od 20 000 do 40 000 członków. W sumie siłom inwazyjnym opierało się ok. trzynastu dywizji piechoty, dziesięciu dywizji zmechanizowanych lub pancernych i kilku oddziałów sił specjalnych. Siły powietrzne i marynarka Iraku nie odegrały w konflikcie żadnej istotnej roli.
Oficjalnymi celami rozpoczęcia inwazji według prezydenta USA George’a W. Busha i premiera Wielkiej Brytanii Tony’ego Blaira były „rozbrojenie Iraku z broni masowego rażenia, zakończenie wspierania terroryzmu przez Saddama Husajna i uwolnienie narodu irackiego”, mimo że zespół inspekcyjny ONZ kierowany przez Hansa Blixa oświadczył, że nie znalazł żadnych dowodów na istnienie broni masowego rażenia tuż przed rozpoczęciem inwazji. Inni kładą znacznie większy nacisk na wpływ ataków z 11 września, na rolę, jaką odegrały one w zmianie strategicznych kalkulacji USA, oraz na wzrost znaczenia agendy wolnościowej.