Według Blaira, czynnikiem wyzwalającym był brak wykorzystania przez Irak „ostatecznej szansy” na rozbrojenie się z domniemanej broni nuklearnej, chemicznej i biologicznej, którą amerykańscy i brytyjscy urzędnicy nazwali bezpośrednim i niedopuszczalnym zagrożeniem dla pokoju na świecie.

15 lutego 2003 roku, na miesiąc przed inwazją, na całym świecie odbyły się protesty przeciwko wojnie w Iraku, w tym wiec trzech milionów ludzi w Rzymie, który został uznany przez Księgę rekordów Guinnessa za największy w historii wiec antywojenny. Według francuskiego politologa Dominique Reynié, między 3 stycznia a 12 kwietnia 2003 roku 36 milionów ludzi na całym świecie wzięło udział w prawie 3000 protestów przeciwko wojnie w Iraku.

Inwazja, jakkolwiek do działań przygotowywano się już od kilku miesięcy, rozpoczęła się formalnie od odezwy prezydenta USA George’a W. Busha, który domagał się od prezydenta Iraku Saddama Husajna i jego dwóch synów – Udaja i Kusaja, aby opuścili swój kraj w ciągu 48 godzin.