W 1930 roku ukazał się raport Komisji Shawa oraz Biała Księga lorda Passfielda. Pierwszy dokument zalecał ograniczenie żydowskiej emigracji na obszar Palestyny. Biała Księga z kolei oficjalnie nakazała jej ograniczenie. Limitacji uległa także możliwość zakupu ziemi przez Agencję Żydowską. Oba dokumenty rozczarowały syjonistów. Ich publikacje stanowiły dla rewizjonistów potwierdzenie ich oskarżeń kierowanych w stronę przywództwa ruchu syjonistycznego, mówiących o nieskutecznej polityce Weizmana wobec Brytyjczyków.
W 1931 roku rewizjoniści stwierdzili, że naczelnym i bezdyskusyjnym celem syjonizmu powinno być utworzenie państwa żydowskiego wyłącznie w Palestynie. Sprzeciwili się także Weizmanowi, który twierdził, że można osiągnąć kompromis z Arabami i żyć z nimi wspólnie w Palestynie. Sprzeciw Kongresu wobec tych propozycji doprowadził do podarcia przez Żabotyńskiego swojej karty delegata. Część z rewizjonistów popierających Żabotyńskiego chciała stworzyć własne struktury, w których mogłaby realizować cele swojego ruchu. Reszta chciała pozostać w ramach ŚOS i tam walczyć o swoje postulaty. W 1933 roku Żabotyński zwołał specjalne posiedzenie Unii Syjonistów Rewizjonistów w Katowicach.