Realizm amerykański Został stworzony przez prawników w Stanach Zjednoczonych w I połowie XX w. Główne postulaty tej formacji odnosiły się do badania prawa rzeczywiście istniejącego, a nie teorii jego ideału. Założeniem realizmu amerykańskiego jest zmienność prawa i jego kształtowanie odbywa się na podstawie analizy orzecznictwa sądów. Do głównych założeń realizmu amerykańskiego należą podział na books law i law in action, czyli prawo spisane, zawarte w dokumentach (ang. books law) miało być zależne od orzecznictwa sądów (ang. law in action). Na koncepcji tej bazowała późniejsza teoria bad man – człowiek nie jest ciekawy założeń prawa, a rzeczywistych orzeczeń sądów. Nawet jeśli nie interesują go etyczne podstawy wykształcania się norm prawnych uznawanych przez społeczeństwo, będzie za nimi podążał w celu uniknięcia kary pieniężnej. Realizm amerykański obala mitycznie fundamentalną rolę reguł w systemie prawa. Istnienie norm i reguł nie determinuje konkretnego rozstrzygnięcia. Zakłada koncentrację na faktach, które warunkują decyzję sędziego – i to na nich, a nie na normach prawnych, należy skupić się podczas analizy systemu prawnego. Realizm amerykański skupiał najważniejsze uniwersyteckie ośrodki prawnicze Harvardu, Yale i Columbii.