Do jego głównych przedstawicieli należeli Oliver Wendell Holmes Jr., Jerome Frank, Thomas Grey i Karl LlewellynGorazda, M. (2015). U źródeł amerykańskiego realizmu prawnego, W: Stelmach, J., Brożek, B., Kurek, Ł., Eliasz, K. (eds.) Naturalizm prawniczy. Stanowiska, Warszawa: Wolters Kluwer, s. 112–130..
Realizm skandynawski To rodzaj realizmu prawniczego, będący połączeniem realizmu amerykańskiego, szkoły psychologicznej i szkoły socjologicznej, kładący nacisk na funkcjonowanie prawa w społeczeństwie. Zajmował się analizą społeczną skutków norm prawnych oraz badał aspekty psychologiczne prawa. Podkreślał istotę zachowania ludzi oraz ich przeżycia psychiczne, które bezpośrednio oddziałują na prawo. Negował metafizykę prawa naturalnego i definiował prawo jako pojęcie wieloznaczne i szerokie, jednocześnie kładąc nacisk na możliwość empirycznego zbadania prawa. Według realizmu skandynawskiego prawo jest faktem psychicznym, który należy rozpatrywać globalnie, czyli ogólnospołecznie, a samo obowiązywanie prawa jest stopniowalne – im bardziej określona norma jest przestrzegana przez organy państwowe, tym bardziej jest obowiązująca. Do głównych przedstawicieli realizmu skandynawskiego należy Axel HagerstömEliasz, K. (2015).