Dzieło to jest zapisem monologu wewnętrznego o strukturze ciągłej (bez podziału na wersy i strofy, jedynym zabiegiem wyodrębniającym poszczególne części jest zastosowanie licznych akapitów) i logicznej konstrukcji, choć często alogicznych zdaniach. W 1931 r. został jednym z wydawców czasopisma Nadrealizam danas i ovde. Wraz z Dušanem Maticiem i Đorđem Kosticiem napisał niezwykle istotną dla zrozumienia założeń ruchu nadrealistycznego rozprawę teoretyczną pt. Položaj nadrealizma u društvenom procesu. W 1938 r. w czasopiśmie Naša stvarnost opublikował cykl poetycki Tri zida, Detinjstvo i Srbija. Tomik poezji pt. Pesme, wydany tego samego roku, został zakazany z powodu gorszących treści. Mimo neutralnego tytułu dzieło to charakteryzuje się dużą rozpiętością tematyczną i wyrafinowanymi aczkolwiek mocnymi środkami wyrazu od humoru słownego począwszy przez gry słowne idąc na erotyzmie skończywszy. Tomik ten stanowi swoistą duchową autobiografię poety odkrywającego przed odbiorcą najistotniejsze dla niego wartości jakimi są miłość i rewolucja. Także w liryce miłosnej Davičo próżno szukać śladów sentymentalizmu czy metafizycznych implikacji.