Po wojnie był korespondentem procesu norymberskiego, relacjonował także poczynania partyzantów gen. Markosa Wafiadisa podczas greckiej wojny domowej. Po tych wydarzeniach porzucił dziennikarstwo i skoncentrował się wyłącznie na literaturze. Swoje przeżycia z konfliktu w Grecji opisał w 1947 książce Među Markosovim partizanima. Na podstawie książki powstał także film do którego scenariusz napisał sam Davičo, jednak chłodna polityka Jugosławii wobec Grecji stała się powodem blokowania przez partię zarówno książki, jak i filmu.
Twórczość powojenna W 1951 r. Davičo opublikował książkę Poezija i otpori, która była głosem w debacie o nowym pojmowaniu literatury i jej miejscu oraz roli w socjalistycznym społeczeństwie. Następnego roku wydał powieść pt. Pesma, która opisywała życie w okupowanym Belgradzie. Główny bohater, impulsywny i energiczny, oddany socjalizmowi „nowy człowiek”, służy autorowi do rozważań nad moralnymi dylematami rewolucji oraz problemami partyjnej dyscypliny. Dzieło to było nagradzane i zostało przetłumaczone na kilkanaście języków, w tym polski. W latach 1953–1954 był jednym z edytorów czasopisma Nova misao. W 1953 r. wydał tomik poezji Čovekov čovek. W 1955 r. został jednym z założycieli i długoletnich współpracowników czasopisma Delo. W 1956 r.